ب پیشنهاد دوستان وبلاگی ، امروز غروب خودم به کراش پیام دادم و گفتم فردا من میرم سر کار ، اگر صبح میرسین ، از ترمینال بیام دنبالتون

گفت بله ممنونم میام و خانم فلانی هم هست اونم میاد

..

چون هفته قبل قرار بود دکتر بره جویای حالش و دکتر رفتنش شدم در پیامکهای بعدی و گفتم نماز روزه تون قبول باشه ، التماس دعا،

جواب داد تشکرم کرد منتها اون واکنشی که انتظار داشتم رو نشون نداد ، خیلی کلی و یک کلمه ای جواب داد البته همراه با فرستادن گل..

البته که توی پیام و مجازی اون حس قلبی و واقعی منتقل نمیشه ،

ولی الان با خودم میگم کاش میذاشتم خودش پیام بده

وقتی خودمو جاش میذارم میبینم خیلی خوشحال میشم ینفر حالمو بپرسه و بخواد بیاد دنبالم که بی وسیله و پیاده نمونم و خوشحال میشم که به فکرم بوده..

ولی باتوجه به جوابهایی که در واکنش ب پیامهام داد من چنین چیزی رو حس نکردم ازش..

نمیدونم ، شاید من خیلی حساسم ، یا هنوز زوده که چنین انتظارهایی ازش داشته باشم ، چون من هنوز صریح احساسمو بهش نگفتم