نصیحت
باز یه عده دیروز و پریروز سمت وب من حمله ور شدن و فاز نصیحت و چرت گویی گرفتن.
کسانی که اصلا من نمیشناسم یا خودشونم اعتراف کردن منو نمیشناسن
داش برو ب زندگیه خودت برس ، خودتو اصلاح و درست کن ب بقیه کاری نداشته باش
البته من با ذات نصیحت مخالف نیستم ولی نصیحت رو باید کسی بگه که کاملا مخاطبشو دغدغه ها و مشکلاتشو بشناسه و درک کرده باشه
نه اینکه یهو از راه میرسی یه پست یا یه کامنت رو میخونی شروع میکنی بر اساس برداشتهات قضاوت و نصیحت میکنی
یکی از همین نوابغ گفت مگه کی هستی یا وبت چقدر مهمه و از اینجور خزعبلات..
خب منم نگفتم وبم مهمه ، اتفاقا میخام وبم مهم نباشه تا نوابغ و فواحش نیان مزاحم نشن
ولی اگر مهم نیست توی نابغه تو وبم چه غلطی میکنی ؟؟ این نصیحتت برای چیه ؟ دکمه تو بزن و برو و چرا ب مغز نابغه ت و انگشتای ظریف و لطیفت زحمت میدی برام کامنت مینویسی؟؟؟
یا یه نفله ی دیگه اومده میگه اینا که بهت خبر میدن ازت غیبت و بدگویی میشه خیلی کثیفن..
اتفاقا کثیف تو هستی و اون غیبت کننده ها که ازشون دفاع میکنی ،
دوستام اتفاقا خیلی عاقلن ، میدونن کسی که غیبت میکنه دو روز بعد از اونام غیبت و بد گویی میکنه
خودمم یه اخلاقی دارم نه غیبت میکنم نه غیبت میشنوم و اگر کسی جلوم از دشمنمم غیبت کنه اصلا حرفشو گوش نمیدم و میرم چون همین فرد غیبت تو ذاتشه و دو روز بعد ممکنه از منم جلو دیگران غیبت و بد گویی کنه
درسته حرف اینا مهم نیست ولی این مادون حیوانات باید بایکوت بشن
غیبت کردن بد هست ، غیبت شنیدن بدتره ، و غیبت و بدگویی رو پذیرفتن و دهن بینی از همه بدتره