دفترچه خاطرات

این مطلب رو تو یه وبلاگی خوندم اولش خیلی تعجب کردم که تو این دوره زمونه همچین خانمهایی پیدا بشن یا خانواده هایی باشن که به چنین مهریه هایی راضی بشن:

(مهریه‌ی معنوی برای ازدواج

مهریۀ من یک جلد کلام‌الله مجید بود و یک سکۀ طلا. سکه را که بعد از عقد بخشیدم، اما آن یک جلد قرآن را سیدمحمدعلی بعد از ازدواج برام خرید)

بعد که اخر پست روخوندم دیدم حدسم درست بود این مال یه شهید و خانمش هست...

واقعا دم خانمهای نسلهای گذشته گرم..حقیقتا زنانگی داشتن...اهل زندگی بودن و مرد رو تراکتور و یا دستگاه پول ساز و پول اور نمیدونستن و از همه مهمتر مهربان و دلسوز بودن و مسیولیت پذیر و هنرمند..از هر انگشتشون ده تا هنر میریخت

دخترای الان که باید از پای قلیون و تتو و مشروب خوری و فلان ارایشگاه و فلان باشگاه و فلان دوست پسر و فلان تزریق و فلان بوتاکس و هزاران چیزای چرت دیگه درشون اورد...

همیشه حسرت اون نسلها رو میخورم میگم کاش دو سه نسل زودتر بدنیا میومدم